Μένουμε μαζί αλλά νιώθουμε μόνοι

Τι σημαίνει πραγματική σύνδεση σε μια σχέση;

Η συναισθηματική μοναξιά μέσα σε μια σχέση είναι από τα πιο οδυνηρά βιώματα για ένα άτομο. Δεν έχει να κάνει με τη φυσική απουσία του άλλου, αλλά με την αίσθηση ότι, ενώ ζούμε κάτω από την ίδια στέγη, μοιραζόμαστε την καθημερινότητα και τις υποχρεώσεις, στην ουσία είμαστε αποξενωμένοι. Δεν μιλάμε πια ουσιαστικά. Δεν κοιταζόμαστε. Δεν αγγιζόμαστε συναισθηματικά.

Αυτό το φαινόμενο –το να αισθάνεται κανείς μόνος μέσα στη σχέση του– είναι εξαιρετικά συχνό, και δεν έχει να κάνει απαραίτητα με συγκρούσεις ή διαφωνίες. Αντίθετα, μπορεί να συνυπάρχει με εξωτερική «ηρεμία», όπου όλα φαίνονται φυσιολογικά, ακόμα και λειτουργικά.

Τι είναι, όμως, η πραγματική σύνδεση;

Η πραγματική συναισθηματική σύνδεση δεν αφορά μόνο την αγάπη ή την έλξη. Πρόκειται για την αίσθηση ότι ο άλλος με βλέπει, με καταλαβαίνει και με δέχεται όπως είμαι. Είναι μια σχέση στην οποία μπορώ να μιλήσω ελεύθερα, να εκφράσω φόβους, επιθυμίες και ανάγκες χωρίς να φοβάμαι την απόρριψη ή την αδιαφορία.

Στις συντροφικές σχέσεις, αυτή η σύνδεση καλλιεργείται μέσα από:

• Αυθεντική επικοινωνία: όχι μόνο για το “τι έφαγες στη δουλειά”, αλλά για το πώς νιώθεις, τι σε απασχολεί, τι φοβάσαι.
• Συναισθηματική διαθεσιμότητα: την ικανότητα να είσαι παρών/παρούσα για τον άλλον, όχι απλώς πρακτικά αλλά ψυχικά.
• Ενσυναίσθηση: το να μπορώ να σταθώ στη θέση του άλλου χωρίς να χρειάζεται να συμφωνώ – αρκεί να τον κατανοώ.
• Επαφή: όχι μόνο σωματική, αλλά και βλέμματα, μικρές χειρονομίες, μια αγκαλιά χωρίς λόγο.

Πώς φτάνουμε να νιώθουμε μόνοι;

Οι λόγοι είναι πολλοί και πολυπαραγοντικοί. Συχνά, ξεκινάει ως κάτι αδιόρατο. Η καθημερινότητα, το άγχος, οι ευθύνες, τα παιδιά, οι επαγγελματικές απαιτήσεις, φθείρουν σταδιακά τον ψυχικό χώρο που χρειαζόμαστε για τον άλλον. Η επικοινωνία γίνεται λειτουργική, ο χρόνος περιορίζεται και οι στιγμές ουσιαστικής επαφής αραιώνουν.

Άλλες φορές, υπάρχουν συναισθηματικές πληγές που δεν έχουν επουλωθεί. Ένας παλιός καβγάς, ένα άγγιγμα που απορρίφθηκε, μια ανάγκη που αγνοήθηκε – όλα αυτά αφήνουν αποστάσεις. Και αυτές οι αποστάσεις μεγαλώνουν όσο δεν μιλιούνται.

Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις όπου τα δύο άτομα απλώς έχουν εξελιχθεί διαφορετικά. Ό,τι τους ένωνε κάποτε, ίσως να μην είναι πια αρκετό. Η σχέση συνεχίζει να υπάρχει, αλλά η ουσιαστική σύνδεση έχει χαθεί.

Υπάρχει λύση;

Ναι – η αποσύνδεση δεν είναι μόνιμη, ούτε αναπόφευκτη. Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι κάτι μας λείπει. Ότι κάτι έχει αλλάξει. Ότι πια δεν νιώθουμε ο ένας τον άλλον.

Η θεραπεία ζεύγους μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος επανασύνδεσης. Μέσα από την παρουσία ενός τρίτου προσώπου –ουδέτερου, υποστηρικτικού και ειδικά εκπαιδευμένου– δημιουργείται ένα ασφαλές πλαίσιο, όπου το ζευγάρι μπορεί να ξαναγνωριστεί. Να ακούσει και να ακουστεί. Να επεξεργαστεί τις πληγές και τις ανάγκες. Να βρει νέους τρόπους να είναι μαζί.

Δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι δυνατό. Και είναι σημαντικό.

Μερικές ερωτήσεις για να σκεφτείτε:

1. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα κοντά στον σύντροφό μου;
2. Υπάρχουν πράγματα που φοβάμαι να του/της πω;
3. Νιώθω ότι με “βλέπει”; Ή αισθάνομαι αόρατος/η;
4. Πόσο χώρο έχει η σχέση μας για τα “μαλακά” συναισθήματα – για το ευάλωτο, το τρυφερό, το αληθινό;

Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό το άρθρο, ίσως ήρθε η ώρα να δώσεις προτεραιότητα στη συναισθηματική σου σύνδεση.

Στο Κέντρο Ψυχολογικών Υπηρεσιών BetweenUs μπορούμε να δουλέψουμε μαζί για να ξαναβρείς αυτή τη βαθιά αίσθηση οικειότητας και ασφάλειας στη σχέση σου.